387

Ömer İbnu'l-Hattab (ra) anlatıyor: “ Resulullah (sav)'a bir grup esir getirilmişti. İçlerinde bir kadın vardı, göğüsleri sütle dolu idi. Bu kadın (sağa-sola) koşuyor, esirler arasında bir çocuk bulduğu zaman onu yakalayıp kucaklıyor, göğsüne bastırıyor ve emziriyordu. (Dikkatleri çeken bu manzara karşısında), aleyhissâlatu vesselam:

“ Bu kadının, çocuğunu ateşe atacağına kanaatiniz olur mu?” dedi. Bizler:

“ Hayır!” diye cevap verince:

“ (Bilin ki), ALLAH'ın kullarına olan rahmeti, bu kadının çocuğuna olan şefkatinden fazladır.” buyurdu.”

(Buhari, Edeb 18)

   

-->